LogoAna sayfaHaberlerSporBatı TrakyaYunanistanTürkiyeDünyaKöşe YazılarıMillet NewsGiriş Yap
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Σωματειακή Ελευθερία30 Eylül 2019

Το άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατοχυρώνει και διαφυλάσσει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνετερίζεσθαι, βασικό πυλώνα για την σωματειακή ελευθερία. Είναι ίσως το άρθρο που έχει απασχολήσει περισσότερο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αναφορικά με τις προσφυγές που κατατέθηκαν από την πλευρά της Μειονότητας.

Σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνεται η μακροβιότερη υπόθεση, αυτή της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης που ξεκίνησε τις δικαστικές της περιπέτειες τη δεκαετία του 1980.

Οι παραβιάσεις του άρθρου 11 μπορεί να έχουν ένα κοινό σημείο που βοηθάνε κατά μία έννοια στην ομαδοποίηση, αφορούν δηλαδή όλες σωματεία της Μειονότητας, από την άλλη ωστόσο πλευρά δεν έχουν όλες ενιαίο περιεχόμενο. Υπάρχουν υποθέσεις που αφορούν την άρνηση ίδρυσης σωματείων και καταχώρησής τους στα βιβλία σωματείων των κατά τόπους Πρωτοδικείων και υποθέσεις διάλυσης υφισταμένων σωματείων.

Οι υποθέσεις άρνησης σύστασης μειονοτικών σωματείων που απασχόλησαν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης και ο Σύλλογος Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου.

Η περίπτωση αυτών των σωματείων, παρόλο που χρονικά είναι μεταγενέστερες της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης και επιχείρησαν να συσταθούν μετά την διακήρυξη της ισονομίας και ισοπολιτείας για τα μέλη της Μειονότητας, συνάντησαν την συστηματική άρνηση των ελληνικών δικαστικών αρχών. Φαίνεται ότι η βαριά κληρονομιά της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης ενίσχυσε τα εθνικά αντανακλαστικά, εκείνα που έβλεπαν σε κάθε τι μειονοτικό έναν εν δυνάμει εσωτερικό εχθρό και κίνδυνο.

Στην περίπτωση των μειονοτικών σωματείων δηλαδή, αντί η κρατική πολιτική να εξελίσσεται και να διακρίνεται από ανοχή και σεβασμό στη σωματειακή ελευθερία, έγινε περισσότερο ασφυκτική και πιεστική. Τα μειονοτικά σωματεία συνδέθηκαν άμεσα με το θέμα της μειονοτικής ταυτότητας και στο επίκεντρο μπήκε ο προσδιορισμός. Η κρατική πολιτική σκλήρυνε τη στάση της. Στην αρχή εκδιώχθηκε ο όρος τουρκικός στους τίτλους, στο τέλος ενοχλούσε και ο όρος μειονοτικός.

Οι υποθέσεις των νέων σωματείων προσέφεραν νέα δεδομένα σε ότι αφορά το ζήτημα του προσδιορισμού και της ταυτότητας της Μειονότητας.

Ανάμεσα στα δύο σωματεία υπάρχει μία διαφοροποίηση στους τίτλους που προβληματίζει ως προς τον τρόπο χειρισμού από την πλευρά της ελληνικής δικαιοσύνης. Έτσι, ενώ το ένα σωματείο αναφέρεται σε Τουρκάλες γυναίκες στο Νομό Ροδόπης το δεύτερο αναφέρεται σε Μειονότητα Νομού Έβρου. Ακόμα κι αυτό θεωρήθηκε ύποπτο από τα ελληνικά δικαστήρια, σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το οποίο έκρινε ότι αν το σωματείο επιθυμούσε να προωθήσει την ιδέα ότι στην Ελλάδα υφίσταται μια εθνική μειονότητα, αυτό από μόνο του δεν θα αποτελούσε απειλή για μια δημοκρατική κοινωνία εφόσον από το καταστατικό του δεν προκύπτει η βούληση χρήσης αντιδημοκρατικών ή αντισυνταγματικών πρακτικών.

Σε ότι αφορά το κομμάτι των κατηγοριών για τα καταστατικά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε και αυτές τις αιτιάσεις. Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό του, η απλή υποψία από την πλευρά του ελληνικού κράτους ότι σε περίπτωση που συσταθεί ένα σωματείο θα υιοθετήσει πρακτικές αντίθετες με όσες καταγράφονται στο επίσημο καταστατικό του, δεν αιτιολογούν την άρνησή τους να εγγράψουν το σωματείο. Οι προθέσεις δεν κατέστη δυνατόν να επαληθευθούν σε σχέση με την συμπεριφορά του σωματείου στην πράξη αφού αυτό δεν εγγράφηκε ουδέποτε.

Η κυβέρνηση επέμενε σε όλες τις υποθέσεις ότι η ελευθερία του συνετερίζεσθαι δεν είναι απόλυτη για να λάβει την απάντηση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ότι τα σωματεία που συστήνονται για άλλους σκοπούς και ειδικότερα για την προστασία της πολιτιστικής ή της πνευματικής κληρονομιάς, ή επιδίωξη μιας εθνικής ταυτότητας, ή η δήλωση μιας μειονοτικής συνείδησης είναι επίσης σημαντικά για την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας.

Το Δικαστήριο του Στρασβούργου ανέφερε στις αποφάσεις του ότι γενικά η δυνατότητα για τους πολίτες να ιδρύουν ένα νομικό πρόσωπο για να ενεργούν συλλογικά σε έναν τομέα κοινού ενδιαφέροντος αποτελεί μία από τις πλέον σημαντικές πτυχές της σωματειακής ελευθερίας, χωρίς την οποία το δικαίωμα αυτό θα καθίστατο κενό περιεχομένου.

Σε ότι αφορά την υπόθεση της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, είναι αναμφίβολα μια υπόθεση που χρήζει ιδιαίτερης μνείας και πολλών ξεχωριστών εκπομπών μέχρι να εξαντλήσει κανείς το ιστορικό και τις νομικές περιπέτειες στο σύνολό τους. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναφέρθηκε στην μακρόχρονη ιστορία απρόσκοπτης λειτουργίας της Ένωσης  από το 1927 μέχρι το 1983 και επισήμανε ότι όλες αυτές τις δεκαετίες, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως.

Σημαντική είναι η διαπίστωση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σε απόφαση για την Τουρκική Ένωση Ξάνθης στην οποία αναφέρει: «η ουσία της δημοκρατίας υπάρχει στην ικανότητά της να επιλύει τα προβλήματα με ανοιχτό διάλογο».  Αυτό ακριβώς, ο ανοιχτός διάλογος, παραμένει το κεντρικό διακύβευμα σε πολλά εκκρεμή μειονοτικά ζητήματα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων και των μειονοτικών σωματείων.

ΠΗΓΗ
Diğer HaberlerRodop Engelliler Derneği’nden Yassıköy Belediyesi'ne ziyaret'ABD'li politikacıların YPG-Kürt ayrımı yapmamalarını anlamak zor'Gümülcine Belediyesi ana muhalefeti vergi zammına hayır diyorAlmanya'da camiye ırkçı terör saldırısıKüresel ısınma El Nino'ları güçlendiriyor
© MİLLET MEDYA 2019 (Tüm Hakları Saklıdır)Design: GOTech